"Ik ben Marokkaans en Spaans en zie dat als een voorrecht”

De drie jonge mensen zijn kinderen van eerste generatie Marokkanen die in de jaren zeventig en tachtig op het eiland zijn aangekomen. Hun ouders werden altijd als buitenlanders beschouwd. De op Mallorca geboren tweede generatie Marokkanen hekelen de jarenlange discriminatie. "Als ik eerlijk ben, denk ik dat we niet dezelfde kansen krijgen als een Mallorcaan met een Mallorcaanse achternaam. ze vertrouwen je pas als je de kans krijgt om te laten zien dat je dezelfde vaardigheden hebt als ieder ander," vertelt Amal Derdabi, een 32-jarige opvoeder die werkt bij de gemeenschapsdienst van het gemeentehuis van Palma in Pere Garau, aan El Diario de Mallorca.

Lees ook: Atlete Madjida Maayouf vecht voor de Spaanse nationaliteit

"Je moet altijd rechtvaardigen waarom je naar hier bent gekomen," klaagt Adel Boulharrak, een consultant en afgestudeerd natuurkundige aan de UIB. Migranten zijn op het eiland altijd als vreemdelingen behandeld. "Ik merk niet veel verschil tussen de generatie van mijn ouders en de mijne," zegt Ghizlane Lahriga, een 27-jarige opvoedster die in Muro woont. Volgens haar is "discriminatie nog steeds aanwezig". "Het feit dat Amal en ik geen hoofddoek dragen, brengt ons dichter bij elkaar. Maar laatst vroeg iemand me: ’Ben je van hier of daar? Ik raak erg geïrriteerd door dit soort opmerkingen. Ik ben van hier en daar. Of zoals wanneer ze zeggen: ’Als je geen hoofddoek draagt, lijk je niet op hen’," zegt ze.

"Als je je achternaam zegt, is de volgende vraag altijd: waar kom je vandaan? Sommige mensen doen dat gewoon uit nieuwsgierigheid, anderen niet. In het begin stoorde het me, omdat ik het gevoel had dat ik mezelf voortdurend aan het rechtvaardigen was, maar je leert ermee te leven en je past je aan." De drie jonge Mallorcanen van Marokkaanse afkomst zijn evenzeer Marokkaans als Spaans. "Ik hou van beide landen en zie dat als een voorrecht. Maar als we daar zijn, zeggen ze dat we van hier zijn, en als we hier zijn, zeggen ze dat we van daar zijn. En het was zelfs nog moeilijker als tiener, wanneer je identiteit vorm krijgt. Op academisch vlak voelde ik altijd de behoefte om perfect te zijn om mezelf op hetzelfde niveau te plaatsen als anderen," herinnert ze zich.

Lees ook: Tweede-generatie Marokkanen voelen zich niet welkom in Nederland

"Je wordt nooit honderd procent Spaans, noch honderd procent Marokkaans," bevestigt Boulharrak. Lahriga zegt zich te schamen wanneer mensen haar naam verkeerd uitspreken. "Soms krijg ik zelfs te horen dat ze me Catalina zullen noemen omdat ze niet weten hoe ze het moeten uitspreken. Neen, leer mijn naam uitspreken zoals ik die van jou heb leren uitspreken," zegt ze. Derdabi zegt dat de "normalisering van vreemdelingenhaat" maakt dat ze zich "meer Marokkaan dan Spaans" voelt. De drie jongeren verloochenen hun Marokkaanse cultuur niet, ondanks hun integratie in Mallorca. "Dankzij het feit dat we hier gestudeerd hebben, kennen we onze rechten zodat we ze kunnen verdedigen. Onze ouders kenden de taal, de cultuur en hun rechten niet. Voor ons is dat niet het geval", zegt Lahriga.