Said El Haji schrijft boek over les geven aan anderstaligen

De Volkskrant schrijft dat El Haji bijna 6 jaar oud was toen hij samen met zijn vier broers en een zus vanuit het Marokkaanse Rifgebergte naar Nederland kwam. Het gezin ging in Berkel en Rodenrijs wonen, in een kleine Marokkaanse gemeenschap.

Hij debuteerde op zijn 23ste als schrijver en raakte zeer onthecht omdat het schrijven een zeer eenzaam vak is. Ook zijn ambities hebben hem vereenzaamd, hij wilde namelijk zoveel mogelijk taboes doorbreken. Zo beledigt de hoofdpersoon in zijn debuutroman uit 2000 de islam en de moslimgemeenschap. Dat werd hem niet altijd in dank afgenomen door andere Marokkanen en moslims. Nu beseft hij dat die afzondering niet bij hem past, sinds hij les geeft voelt hij zich evenwichtiger, blijer en gezonder.

El Haji was voorheen zeer kritisch als het ging om de integratie van Marokkanen. Dat beeld is nu genuanceerder. Nu denkt hij zelfs dat er juist zo veel problemen zijn met Marokkanen omdat ze zo goed geïntegreerd zijn. Daarnaast hebben ook nieuwkomers niet alleen problemen omwille van de taaleigenschappen van het Nederlands, maar ook vanwege de culturele eigenschappen van Nederlanders en het huidige politieke klimaat.

Zijn cursisten komen uit de hele wereld en hebben verschillende culturen, maar ook verschillende niveaus, vertelt hij aan de Volkskrant. Sommige cursisten vallen onder de taaleis van de gemeente zoals vastgelegd in de Participatiewet en worden dus verplicht om Nederlands te leren. Maar nieuwkomers vinden het zelf ook fijn dat ze meteen op taalcursus moeten. Mensen die hier al lang wonen vinden het vaak raar dat zij ineens verplicht worden om de taal te leren. Toch vindt hij het ook voor hen belangrijk om zelfredzaam te zijn en uit hun isolement te komen.

Het leuke aan zijn boek is dat hij de cursisten ook een stem geeft, de vele persoonlijke gesprekken met hen illustreren dat het leren van een taal in de eerste plaats via interactie en verbinding gaat.