Coronapatiënt Hamza vertelt over moeilijk herstel

"Ik ben twee weken geleden ziek geworden. Ik was al een tijdje moe, omdat ik de laatste tijd veel heb gewerkt. Ik draai nachtdiensten bij de kinderbescherming. Aangezien ik veel mensen zie, heb ik, om mezelf gerust te stellen, een coronatest gedaan. Die kwam negatief terug. Voor mij was de covid een mythe, een ziekte die was voorbehouden aan ouderen," vertelde hij aan L’Obs. Hij zegt dat hij als kind veel last van astma heeft gehad, maar de ziekte is nu goed onder controle.

"Drie dagen na de test, toen ik ’s nachts op kantoor was, begon ik te hoesten totdat ik niet meer kon ademen. Ik belde een ambulance, die er een uur over deed om bij mij aan te komen. Het voelde alsof ik stervende was. Ik werd naar het universitair ziekenhuis van Aix-en-Provence gebracht. Omdat de afdelingen vol waren, heb ik drie dagen op een brancard gelegen, dat was erg ongemakkelijk. Aan het eind van de dag had ik pijn in mijn achterwerk. Op de eerste hulp zijn twee tests afgenomen die positief terugkwamen," vervolgt Hamza.

"Ik kon geen woord meer zeggen en ik kon niet meer lopen. Ik werd behandeld met een vernevelaar om mijn bronchiën te openen, slikte corticosteroïden en kreeg zuurstof toegediend. In totaal heb ik acht dagen in het ziekenhuis doorgebracht, waarvan zes dagen aan de zuurstof. De laatste twee dagen stopten ze met de zuurstof om te zien hoe ik reageerde. Ik lag op de intensive care, ik was mij bewust van alles wat er gebeurde, ik voelde alles. Ik had ernstige symptomen, veel koorts. Mijn longen en mijn hoofd deden veel pijn," voegt hij eraan toe.

Hamza zegt dat het personeel in het ziekenhuis overweldigd was en dat de zorgverleners door zijn kamer renden. "We konden niet met hen in gesprek gaan, er was geen menselijk contact en dat was heel eng. Ik ben erg teleurgesteld omdat ik op sociale media zag dat veel mensen samenkwamen om te feesten tijdens het Halloweenweekend".

"Jonge mensen denken dat ze onsterfelijk zijn, maar als je eenmaal bent besmet, weet je wel beter. Daarom wil ik getuigen, om het bewustzijn in deze leeftijdsgroep te vergroten. Mijn ouders en vrienden konden me tijdens het hoogtepunt van de ziekte niet opzoeken, ik was helemaal alleen. Ik heb erom gehuild. En zelfs vandaag moet ik nog in isolatie blijven. Ik ben constant moe, ik heb nog altijd koorts. Het voelt nu nog alsof ik een zware verkoudheid heb. Normaal ben ik altijd erg actief, maar nu slaap ik vooral veel", besluit Bensatem.