Yassine Zarguit, wijkagent in Rotterdam, vertelt over Ramadan en Corona

Yassine is wijkagent in Rotterdam-West, in Bospolder/Tussendijken. Een diverse en dichtbevolkte wijk waar het sociale leven - zeker met mooi weer - voor een groot deel buiten, op straat, plaatsvindt. De noodverordening rondom het coronavirus, die mensen natuurlijk oproept zoveel mogelijk binnen te blijven, brengt voor de buurtbewoners maar ook voor Yassine een wat ’onwennige’ situatie met zich mee. Zeker nu, in tijden van de Ramadan.

"Hiervoor werkte ik bij defensie, bij de marechaussee. Regelmatig kwam ik daar in aanraking met het politiewerk. Wat mij daar zo in aantrok, was het feit dat je écht het verschil kunt maken. Dat wilde ik ook! Dus maakte ik de overstap. En dat verschil maken, hoe klein ook, is nog steeds mijn dagelijkse motivatie.

Ondanks de heftige incidenten die we vaak genoeg meemaken, krijg je wel de kans om mensen écht te helpen. Om de maatschappij een stukje beter te maken. Vanuit die gedachte, probeer ik mijn werk te doen, ook in deze rare tijden. Uiteraard moeten we handhaven, maar we hebben daarnaast echt wel begrip voor de mensen. Op zich vind ik er niet zoveel mis mee als mensen buiten zijn, als ze zich maar aan de richtlijnen - niet met teveel bij elkaar en op afstand - houden.

In diensttijd ben ik een tijd terug in het ziekenhuis geweest, op de corona-afdeling, en ik heb daar met eigen ogen gezien dat het menens is. En het is niet zo dat mensen het niet serieus nemen, maar bij sommigen is de drang om naar buiten te gaan gewoon groter. Ik probeer dan zoveel mogelijk het gesprek aan te gaan over de ernst van de situatie. En deel dan ook, wat deze hele situatie met mij doet, als agent, maar vooral ook als politiemens.

Ik ben mij er namelijk wel van bewust dat ik elke dag een verhoogd risico loop om corona te krijgen. En daarmee mogelijk andere mensen kan besmetten. Om die reden, zie ik mijn familie niet. Natuurlijk vind ik dat lastig. Juist in deze tijd. De ramadan is juist een periode waarin je elkaar normaal extra opzoekt. Ik heb familieleden in onder meer Frankrijk en Marokko die ik al heel lang niet heb gezien; wij zouden elkaar normaal nu opzoeken. Dat is moeilijk. Ik snap de verleiding heel goed. Ik voel ’m ook. Als mensen dus na de iftar, het breken van het vasten, even de straat op gaan, heb ik daar niet zoveel problemen mee. Het is nu eenmaal lastig dat je niet samen kunt komen in de moskee. Maar ik zeg daarbij wel: kom niet met teveel mensen bij elkaar en hou een beetje rekening met anderen, die gewoon slapen. Het klinkt misschien cliché: maar we moeten dit écht samen doen. In de hoop dat de situatie op die manier hopelijk sneller onder controle is.

Het is trouwens niet alléén lastig. Ik zie ook allerlei mooie initiatieven. Zo wordt er in de wijk Delfshaven tijdens de iftar elke avond door veel mensen een lichtje gebrand, voor het raam, op het balkon. Uit solidariteit, uit een gevoel van saamhorigheid. Zowel door moslims als niet-moslims. Dat vind ik mooi, dat er op zo’n manier dan tóch de verbinding wordt gezocht."