Nora Gharib blikt terug op haar allereerste studio

Gharib vertrok op haar achttiende van huis omdat haar ouders haar toenmalige relatie afkeurden. "Ik zat in het zesde middelbaar en had een relatie. Daardoor werd de thuissituatie moeilijk en ben ik alleen gaan wonen. Dat was mijn eigen keuze", vertelt ze aan Luk Alloo. Ze had toen een relatie met Anson, later trouwde ze met hem en werd hij de vader van haar bijna tweejarig dochtertje Chams. Haar ouders hadden het vooral moeilijk met het feit dat hij geen moslim was. Ze aanvaardden hun relatie pas zes jaar later. Het koppel ging vorig jaar uit elkaar, na een relatie van twaalf jaar.

Lees ook: Nora Gharib stond op rand van burn-out

"Ik had hen dan gezegd dat ik alleen ging wonen. Maar ik had nog niets voorbereid. Pas toen ik het gezegd had, ben ik beginnen te zoeken. Ik had al wel contact gehad met de dienst begeleid zelfstandig wonen en al info opgezocht. Maar een woonplaats was er nog niet. Ik heb dan een week of twee in een noodstudio gewoond die ze konden aanbieden", zegt Nora Gharib in Het Laatste Nieuws.

"Het was een heftige periode omdat ik me niet echt kon focussen op de zaken waar je je op die leeftijd op moet focussen: school, vrienden,... Er was heel weinig ruimte voor in mijn hoofd." De wijk zelf was ook problematisch, de verleiding om op het slechte pad te komen was overal. "Alle jongeren die hier woonden, gebruikten drugs. Ik heb het geen enkele keer gebruikt, maar mijn haat ervoor is alleen maar gegroeid door de dingen die ik hier heb gezien. Ik heb levens zien kapotgaan."

Gharib gaat in het programma ook terug naar het appartement waar ze als klein meisje woonde in Merksem. Er komen goede herinneringen boven, maar er vloeien ook wat tranen. Ze videobelt met haar zus Farah en ze hebben het samen over een aantal mooie momenten in dit huis. "Hier, de badkamer, waar we onze benen niet konden strekken als we op het toilet zaten, omdat de wasmachine in de weg stond", zegt haar zus Farah.

Lees ook: Nora Gharib en Anson Ansare gaan scheiden

Nora Gharib wilde als kind graag rechercheur worden, maar het studeren lag haar niet echt. Ze ging daarom naar de schoonheidsschool, waar haar leerkrachten veel voor haar hebben betekend. "Iedereen hier was een soort mama voor mij, aangezien ik al jong alleen woonde. Ik was vrij eenzaam en had niet veel volwassen voorbeeldfiguren rondom mij. Maar hier voelde het niet aan als school, hier voelde ik me nooit alleen."