Een vrouw van Marokkaanse afkomst eiste bij haar echtscheiding in Frankrijk een bruidsschat en een mout’a volgens het Marokkaanse familierecht. Hoewel de Franse rechtbank inderdaad Marokkaans recht toepaste op de ontbinding van het huwelijk, werden beide financiële eisen niet-ontvankelijk verklaard.
De familierechter van Carpentras, in het departement Vaucluse, sprak op 25 september 2026 de echtscheiding wegens onenigheid uit. Het koppel trouwde in 2019 in Marokko. De vrouw werd geboren in 1988, de man in 1982 en beiden zijn van Marokkaanse afkomst. Hun kind werd in 2020 geboren. De vrouw werd tijdens de procedure door een advocaat vertegenwoordigd, terwijl haar echtgenoot geen advocaat had.
De Franse rechtbank verklaarde zich bevoegd om de scheiding uit te spreken. Voor de ontbinding van het huwelijk paste de rechter het Marokkaanse recht toe. Voor het ouderlijk gezag en de alimentatie voor het kind werd daarentegen het Franse recht gebruikt.
De combinatie van verschillende nationale rechtsregels komt vaker voor bij echtscheidingen van Marokkaanse koppels in Europa.
Drie financiële eisen afgewezen door de rechter
De vrouw vroeg in Carpentras onder meer betaling van haar bruidsschat. Daarnaast eiste zij een mout’a, de financiële troostvergoeding die het Marokkaanse familierecht in bepaalde echtscheidingsprocedures kent. De rechtbank verklaarde beide verzoeken niet-ontvankelijk.
Ook haar aanvraag voor een Franse compensatievergoeding na de scheiding werd afgewezen. Waarom de rechter precies tot die drie financiële beslissingen kwam, kan niet uit de openbare versie van het vonnis worden afgeleid. De motivering voor dit deel van de uitspraak is namelijk afgeschermd. Ook de bedragen die de vrouw voor de bruidsschat en de mout’a had opgeëist, zijn niet zichtbaar.
Het huwelijk wordt tussen de twee partijen juridisch als ontbonden beschouwd vanaf 25 september 2026. De vrouw moet de gerechtskosten van de procedure dragen.
Voor hun kind beslist de rechtbank anders. De moeder krijgt het exclusieve ouderlijk gezag en het kind krijgt zijn hoofdverblijfplaats bij haar. De vader behoudt het recht en de plicht toezicht te houden op de verzorging en opvoeding, terwijl zijn eventuele bezoekrecht voorlopig wordt voorbehouden. Hij moet iedere maand vóór de tiende 300 euro alimentatie betalen. Dat bedrag wordt jaarlijks geïndexeerd en kan ook na de meerderjarigheid blijven doorlopen wanneer het kind verder studeert en financieel ten laste van de moeder blijft.
Bladna.nl volgen
Mis geen enkel nieuws over Marokko en Marokkanen in Nederland.
Een Marokkaan in België kan zijn in Nederland geboren dochter niet erkennen via het Marokkaanse recht. Een Nederlandse rechter past daarom de wet van het woonland van het kind...
Een vader die in Nederland al maandelijks alimentatie voor zijn dochter betaalt, kreeg daarbovenop nieuwe financiële verplichtingen opgelegd door een Marokkaanse rechtbank. De...
Een Marokkaans echtpaar dat in Nederland woont liet zich in Tanger scheiden. Toen de beslissingen uit het Marokkaanse vonnis ook in Nederland moesten worden toegepast, maakte de...
Een Marokkaans-Nederlandse man wilde tijdens zijn scheiding geld terug dat hij had betaald om zijn vrouw in Marokko voor te bereiden op haar komst naar Nederland. De Nederlandse...
Een Marokkaanse zegt dat haar man haar in Marokko met hun baby achterliet en beide paspoorten meenam. Een Nederlandse rechter erkent hun echtscheiding in Larache, maar weigert...