Ines Lamallem vertelt over boek "Santana" over seksueel geweld

Lamallem bouwde haar boek op omheen twee personages, Mick en Emma. "Mick is getraumatiseerd door geweld in zijn verleden en dat heeft gevolgen voor zijn huidige leven en voor zijn omgeving. Emma probeert hem te helpen en wordt in zekere zin een jammere averij van zijn toestand, een soort van uitlaatklep voor hem. Het geweld is dus meervoudig. Ik baseerde dit verhaal op lectuur, in het bijzonder een boek over seksueel geweld op minderjarigen, meer bepaald een directeur op zijn leerlingen (Nicholas Dane, Melvin Burges, 2009). Hoewel ik al eerder van verkrachting had gehoord, dacht ik dat het vooral ging om daden tegen vrouwen. Het zien van gevallen, deze keer op mannen, was een uitdaging voor mij. Op één of andere manier, wilde ik het laten zien door de lens van Mick".

Het hoofdpersonage Emma lijkt zichzelf te verliezen in de strijd voor Mick. "Naar mijn mening gebeurt het wel eens dat een persoon die het slachtoffer is van geweld, zichzelf gaat onderschatten. Alsof ze waardeloos zouden zijn of niet meer bestaan. Ik wilde laten zien dat jonge tieners zichzelf ook kunnen verliezen of vergeten, om de persoon van wie ze houden te kunnen ‘redden’. Ik heb dit bij sommige van mijn vrienden gezien. In dit boek heb ik ook bewust de keuze gemaakt om alleen Mick te beschrijven met zijn voorgeschiedenis, maar ik wilde dit vertellen via het perspectief van Emma. Omdat zij degene is die lijdt onder deze gewelddaden. Soms willen we de mensen die in deze vicieuze cirkel zitten vertellen dat ze wakker moeten worden, maar hebben onze woorden geen effect".

Een enquête van het Dedicated Institute in 2020, toonde aan dat van de 2300 Belgische respondenten tussen 15 en 85 jaar, de helft te maken kreeg met seksueel geweld. Voor 48% daarvan was dat voor de leeftijd van 19 jaar. "Dat zijn zware cijfers", zegt de auteur aan TelQuel. "In de vorm van een boek of een lied kan je jongeren wel vertrouwd maken met het onderwerp. Vooral als het gaat over seksueel geweld, dat is toch nog steeds een taboe. Het thema bespreekbaar maken helpt ook om te beseffen dat het niet alleen anderen overkomt. Het is vooral van belang dat de jongere die dit meemaakt ermee naar buiten komt. Het is soms de afwezigheid van woorden die tot geweld leidt. Als er jongeren op straat uit hun dak gaan tijdens demonstraties, dan is dat vooral ook omdat zij behoefte hebben om te spreken en om gehoord te worden".