De massale oversteek van Marokko naar Ceuta heeft ook in Nederland diepe indruk gemaakt. Bij Marokkaanse Nederlanders roept de crisis tegenstrijdige gevoelens op: medeleven met de mensen die Europa proberen te bereiken, maar tegelijkertijd het besef dat Europa voor henzelf hun thuis is geworden.
Politiek historica Carla Hoetink schrijft daarover in een column op Parlement.com. Zij ziet in de reacties op Ceuta een voorbeeld van de ingewikkelde positie waarin Nederlanders met een migratieachtergrond terecht kunnen komen.
Lees ook : Campagne moet Marokkaanse Nederlanders weer naar de stembus krijgen
Hoetink verwijst onder meer naar gesprekken die de Volkskrant voerde met theatermaker Hajar Fargan, schrijver Abdelkader Benali en mensenrechtenactivist Abdou Menebhi. Zij spraken over hun gevoelens bij de beelden van duizenden veelal jonge mensen die vanuit Marokko probeerden Ceuta te bereiken.
Voor Fargan werkt de crisis als een "pijnlijke spiegel". Ze zegt zich ervan bewust te zijn dat ze zelf profiteert van de vrijheid en voorzieningen in Europa, terwijl mensen aan de buitengrens worden tegengehouden. Tegelijkertijd benadrukt ze dat Europa ook haar thuis is, de plek waar haar leven en geschiedenis liggen.
Volgens Hoetink is juist die dubbelheid nauwelijks terug te zien in de Nederlandse politieke reacties op Ceuta. Links reageerde volgens haar vooral vanuit medeleven, terwijl aan de rechterkant vooral werd gesproken over strengere grensbewaking en het terugsturen van migranten.
Ze noemt onder meer VVD-Kamerlid Ulysse Ellian. Hij stelde na de massale grensoversteek Kamervragen over het opsporen, identificeren en terugsturen van mensen die Ceuta waren binnengekomen. De Tweede Kamer bevestigt dat Ellian op 31 juli vragen stelde over de komst van tienduizenden migranten naar de Spaanse stad.
Hoetink plaatst die reacties in een bredere discussie over politici met een migratieachtergrond. In de huidige Tweede Kamer zitten achttien leden die zelf, of van wie ten minste één ouder, buiten Nederland zijn geboren. Onder hen bevinden zich relatief veel politici met Marokkaanse, Turkse en Surinaamse roots.
Onderzoek van de Universiteit van Amsterdam laat zien dat zulke politici vaak extra kritisch worden beoordeeld op hun afkomst. Sommigen benadrukken hun achtergrond bewust, terwijl anderen juist proberen te voorkomen dat ze uitsluitend als vertegenwoordiger van één gemeenschap worden gezien.
Lees ook : Historische trendbreuk: Marokkaanse Nederlanders schudden politiek landschap wakker
De gebeurtenissen in Ceuta maken dat dilemma opnieuw zichtbaar. Voor veel Marokkaanse Nederlanders gaat het niet simpelweg om een keuze tussen Marokko en Europa. Ze kunnen zich verbonden voelen met de mensen aan de grens en tegelijkertijd Nederland en Europa volledig als hun eigen thuis beschouwen.
Lees meer
Tijdens de meest recente Tweede Kamerverkiezingen was de opkomst onder kiezers met een migratieachtergrond voor het eerst hoger dan onder burgers zonder migratieachtergrond, met...
Bij verkiezingen is de opkomst onder Marokkaanse Nederlanders traditioneel laag. Het Samenwerkingsverband Marokkaanse Nederlanders wil dit veranderen en lanceert daarom een...
Marokko claimt dat de status van Ceuta en Melilla regelmatig wordt besproken met Spanje. Madrid ontkent dit echter ten stelligste en benadrukt dat de Spaanse territoriale...
Generaties Marokkaanse Nederlanders kennen het beeld: een volgepakte auto, dagen onderweg en duizenden kilometers rijden om de familie in Marokko te bezoeken. Maar dat zomerse...
Voor veel jonge Marokkaanse Nederlanders is het tonen van hun moslimidentiteit meer dan alleen een geloofskwestie. Het fungeert tegenwoordig ook als een krachtig weerwoord op...
