Abbie Chalgoum wilde een einde maken aan zijn leven

"’Modelallochtoon’, dat is mijn label. Ik kon daar niet mee omgaan", zegt Abbie Chalgoum in Kunststof. "Ze noemden me de verkaasde Marokkaan, nepmoslim, superallochtoon, Marokkaanse Nederlander of Nederlandse Marokkaan, maar nooit gewoon Abbie." Hij wilde er zo graag bijhoren. Hij lachte zelfs mee met racistische grappen.

Lees ook: Marokkaanse-Nederlander die Jezus speelt bedreigd

Maar de stem in zijn hoofd werd alsmaar luider: ’Je bent een loser, je stelt je familie teleur, je bent geen moslim.’ Hij haalde zichzelf telkens weer naar beneden door te lachen terwijl hij het eigenlijk wilde uitschreeuwen. "Naar buiten was ik Abbie de vrolijke. Binnen vieren muren was het de hel. Ik had alcohol nodig." Daardoor kwam hij in een negatieve spiraal waarbij hij ook loog om zijn baan als docent te kunnen behouden. "Je maakt fout op fout op fout op fout. Ik had een masker opgezet en dat ging er niet meer af. Ik dacht als ik het allemaal ga vertellen, gaat iedereen me verlaten."

Hij kwam helemaal vast te zitten en wilde een eind aan zijn leven te maken met een overdosis pillen. "Maar zelfs dat lukte me niet", zegt Abbie cynisch. Hij vertrok op vakantie naar Laos waar hij van plan was om stiekem van een brug te springen. "Ik heb het niet gedaan. Mijn moeder zou nooit weten waarom ik was gestorven, waarom ik zelfmoord had ik gepleegd. Ik zag haar al staan voor mijn graf. Ik kon het niet, maar ik moest iets gaan doen."

Lees ook: Indrukwekkende beelden overstromingen Beni Mellal

Hij legde uiteindelijk zijn verhaal vast in zijn boek ’Ik blijf bij je’. Al schrijvende ontdekte hij dat oorzaak voor zijn depressie ook in zijn jeugd lag. "Er was een gezin met paps en een gezin zonder paps. Als hij aan het werken was, waren we vrij, dan was er ruimte, werd er gelachen, geknuffeld. Op het moment dat we naar de klok keken en het was vijf uur dan ging er een deken over ons huis, alles werd doffer. Iedereen werd stiller." Niemand kon iets doen aan de mishandeling waarvan het gezin slachtoffer was.

Zijn zus en zijn moeder steunden het schrijfproces, "maar ik heb ook broers die het niet fijn vinden dat ik de vuile was heb buiten gezet." Maar de nood om zijn verhaal te vertellen was nu eenmaal hoog. "In de hoop dat ik een kleine Abbie bereik. Of dat nou via een leraar is of via een ouder. Misschien leren ze wat ik nooit heb gekund; dat je moet praten over je emoties."

Worstel jij met zelfmoordgedachten of maak jij je zorgen om iemand anders? Bel 0900-0113 of chat anoniem via www.113.nl