De eerste plaats komt naar voren in de editie 2026 van de industrialisatie-index van de Afrikaanse Ontwikkelingsbank, die betrekking heeft op het jaar 2025. Met deze koppositie laat het koninkrijk traditionele economische zwaargewichten zoals Zuid-Afrika en Egypte achter zich.
Lees ook : Historische machtswisseling: Marokko stoot Zuid-Afrika van de industriële troon
Deze prestatie is het resultaat van een traject waar al meer dan 20 jaar aan wordt gewerkt. Het land heeft stapsgewijs een industriële basis opgebouwd rondom gerichte sectoren, waarbij de focus ligt op de automobielindustrie, luchtvaart, hernieuwbare energie en logistieke infrastructuur.
In een analyse van L’Opinion wijzen diverse experts op de actieve rol van de staat bij deze groei. De overheid stimuleerde de ontwikkeling via speciale industriële zones, een aantrekkelijk belastingklimaat, grondbeschikbaarheid, logistieke ondersteuning, overheidssubsidies en het aantrekken van grote internationale concerns.
De haven Tanger Med heeft een sleutelfunctie vervuld binnen deze strategie en versterkte de exportpositie richting Europa. De vestiging van Renault in Tanger en Stellantis in Kenitra zorgde voor een automotive-ecosysteem dat inmiddels de grootste exportsector van het koninkrijk is, nog voor de fosfaten.
De economische successen gelden echter niet voor de gehele breedte van de industrie. De sterke prestaties van enkele zichtbare sectoren maskeren de aanhoudende problemen in andere takken, zoals de textielindustrie, waardoor het algehele effect op de rest van de economie onderwerp van discussie blijft.
De Marokkaanse economische groei schommelt al jaren rond de 3 procent. Dit percentage is nog verwijderd van het niveau dat nodig is om aan te sluiten bij de opkomende economieën. Ook de werkgelegenheid in de industrie blijft een gevoelig punt: het ministerie van Industrie benadrukt de nieuwe banen in de ecosystemen, terwijl het Marokkaans statistiekenbureau HCP een emotioneler en contrastrijker beeld schetst.
Een andere kwetsbaarheid is de grote afhankelijkheid van buitenlands kapitaal. De grote bedrijven in de vrijhandelszones zijn hoofdzakelijk internationaal. In tegenstelling tot Zuid-Afrika of Egypte heeft Marokko in deze specifieke sectoren nog maar weinig grote nationale industriële koplopers.
Lees ook : Coface waarschuwt: Marokko in de gevarenzone
Binnenlandse investeerders kiezen vaker voor de handel, het bankwezen of grootschalige distributie, omdat deze sectoren op de korte termijn toegankelijker en rendabeler worden geacht. Industrialisatie vereist daarentegen zware investeringen, tijd en een diepere integratie met het lokaal midden- en kleinbedrijf. Het land heeft bewezen internationale marktleiders te kunnen aantrekken, maar staat nu voor de opgave om deze industriële etalage breder te benutten voor de werkgelegenheid en de groei.