Binnen de moderne militaire doctrine wordt het idee dat hoogwaardige technologie automatisch een tekort aan aantallen goedmaakt steeds vaker ontkracht. Het is in de huidige context niet meer relevant om technologische superioriteit blindelings af te zetten tegen numerieke overmacht.
Lees ook : Meer straaljagers, minder impact: Marokko blijft achter op Nederland
Historisch gezien was een kwantitatieve achterstand acceptabel, zolang de verhouding niet groter was dan 1 op 2. Bij grotere verschillen is er echter één absolute voorwaarde om te kunnen overleven: de integratie van "force multipliers", zoals geavanceerde AWACS-radarvliegtuigen, die fungeren als vliegende commandocentra.
Marokko beschikt over een kern van 23 F-16 Block 52-toestellen en heeft 25 nieuwe F-16 Block 72 (Viper) toestellen besteld, die vanaf 2027 instromen. De bestaande F-16’s worden naar deze zelfde standaard geüpgraded, terwijl oudere toestellen zoals de Mirage F1 en de F-5 Tiger III op termijn uit dienst worden genomen.
Het resultaat is dat Marokko richting 2030 een vloot zal hebben van ongeveer 50 gevechtsvliegtuigen. Buurland Algerije beschikt over een aanzienlijk groter, voornamelijk Russisch arsenaal. Op termijn kan dat land een luchtmacht van 200 tot 220 vliegtuigen op de been brengen, wat resulteert in een krachtsverhouding van 1 tegen 4 in het nadeel van Marokko.
Hoe een kleinere macht toch kan domineren, bleek tijdens een luchtconflict tussen Pakistan en India. Pakistan stond tegenover een Indiase overmacht en beschikte over inferieure jachtvliegtuigen, maar leunde volledig op hun Saab AWACS-radarvliegtuig.
De Pakistaanse piloten schakelden hun eigen radars uit om onzichtbaar te blijven, waarna de AWACS de volledige tactische controle en doelwitmarkering overnam. Dit zorgde voor een verrassingseffect waardoor de Indiase piloten de inkomende raketten pas op zichtafstand opmerkten, wanneer ontwijken onmogelijk was.
Om in de toekomst een geloofwaardig verdedigingsapparaat op te bouwen, zijn er vier strategische sporen. Ten eerste de aanschaf van minimaal 24 zware, tweemotorige gevechtsvliegtuigen zoals de Franse Rafale om niet afhankelijk te zijn van één leverancier.
Lees ook : Marokko bereidt "Rafale-aanval" op Algerije voor
Ten tweede de integratie van zo’n 50 lichte, goedkope gevechtsvliegtuigen zoals de Chinees-Pakistaanse JF-17 voor dagelijkse routinepatrouilles om de kwantitatieve kloof te dichten. Daarnaast zijn de onmiddellijke aanschaf van AWACS en de verbreding van de militaire opleidingen aan de École royale de l’air essentieel.