12 januari 2026 - 07:00 - Nederland
Op 1 februari krijgt de Nederlandstalige literatuur een nieuw boegbeeld met de aanstelling van de Tilburgse Nisrine Mbarki Ben Ayad als Dichter der Nederlanden. De komende twee jaar zal zij de taak op zich nemen om belangrijke maatschappelijke gebeurtenissen te vertalen naar poëzie. Voor de schrijfster met Marokkaanse roots is dit een logisch vervolg op een leven dat altijd al in het teken van het geschreven woord stond.
Hoewel Nisrine pas in 2022 op 44-jarige leeftijd officieel debuteerde met de dichtbundel ’Oeverloos’, begon haar passie voor schrijven al tijdens haar jeugd in Brabant. Op de middelbare school in Den Bosch werd haar talent voor het eerst opgemerkt door haar docenten Nederlands. Zij waren de eersten die haar werk serieus namen en haar aanmoedigden, wat uiteindelijk leidde tot de publicatie van een van haar eerste gedichten in een verzamelbundel.
Lees ook: Marokkaans-Nederlandse Inez maakt officieel WK-lied: ’Marhba bik (welcome)’
De jaren in Tilburg en Den Bosch zijn volgens de dichter, die inmiddels in Amsterdam woont, bepalend geweest voor haar ontwikkeling als mens en auteur. Zij omschrijft haar Brabantse achtergrond als haar fundament, waarbij invloeden van het katholieke leven, de weidsheid van de natuur en de uitdagingen van een kunstenaar van kleur in een witte omgeving samenkomen. Deze vormende periode draagt zij nog altijd met zich mee in haar werk en haar wereldbeeld.
Kenmerkend voor de stijl van Nisrine is de vanzelfsprekendheid waarmee zij verschillende talen door elkaar gebruikt. In haar teksten wisselt zij moeiteloos tussen het Nederlands, Arabisch, Frans, Engels en Tamazight, vaak zonder vertaling of extra uitleg. Voor haar zijn deze talen geen afzonderlijke hokjes, maar de gezamenlijke bouwstenen van haar geschiedenis en identiteit. Zij ziet zichzelf als één persoon die tegelijkertijd in al deze talen denkt en leeft.
Lees ook: Acteurskoppel Mouna Laroussi en Walid Benmbarek voelt zich "steeds minder Nederlander"
In haar nieuwe rol hoopt Nisrine Mbarki een breed publiek te bereiken en mensen te inspireren om de poëziekast vaker op te zoeken. Zij beschouwt dichten niet als een privilege voor een selecte groep, maar als een menselijke noodzaak die ons uit onze comfortzone kan halen. Volgens de dichter draait het niet om haar persoonlijke persoonlijkheid, maar om de universele kracht van taal en wat die voor de samenleving kan betekenen.
