Acteurskoppel Mouna Laroussi en Walid Benmbarek voelt zich "steeds minder Nederlander"

De voorstelling draait om de personages Mounir en Salma, respectievelijk gespeeld door Walid en Mouna. Mounir is een zoon van een Marokkaanse vader en Tunesische moeder en is de polarisatie en het ‘ontheemde gevoel’ in Nederland zat. Zijn vrouw Salma, dochter van een Marokkaanse moeder en een Nederlandse vader, deelt zijn frustraties, maar behoudt de hoop op verbinding tussen de culturen.

Lees ook: Walid Benmbarek over ontmoeting met vrouw tijdens "pittige scène"

Het centrale conflict in het stuk is wanneer Mounir zonder overleg een huis in Marokko koopt. Walid, die net als zijn personage het liefst binnen een paar jaar naar Marokko zou vertrekken, legt aan Mezza uit dat hij zich "steeds minder Nederlander in Nederland" voelt. Dit komt door factoren als het rechtse klimaat, de manier waarop er over Marokkanen en moslims wordt gesproken en de politieke houding ten opzichte van Gaza. Hij geeft aan dat hij zich vaker moet verdedigen voor wie hij is, voor zijn cultuur en geloof. Dit gevoel van vervreemding herkennen de acteurs ook in hun publiek. Mouna hoort na haar solovoorstellingen steeds vaker: "Ik herken Nederland niet meer, ik voel me er niet meer thuis." Dit geldt niet alleen voor Nederlanders met een migratieachtergrond, maar ook voor anderen.

De thematiek van het stuk weerspiegelt de discussies in hun eigen huwelijk. Mouna’s personage Salma probeert alles te balanceren – carrière, huishouden, gezin – en wil niet beschermd worden. Walid identificeert zich met Mounir, die alleen maar wil zorgen en beschermen. "Als mannen de leiding nemen, worden ze tegenwoordig al snel toxic genoemd," aldus Walid. Mouna, die van haar vader leerde zelfstandig te zijn, botst soms met Walid’s "zorgmodus". Ondanks hun sterke karakters, waarvoor ze worden geregisseerd om botsingen te voorkomen, benadrukken ze hun wederzijdse steun.

Lees ook: Acteur Walid Benmbarek runt afbouwbedrijf

Voor Mouna is het de eerste keer dat ze zonder "masker" van typetjes op het podium staat, wat kwetsbaar voelt. Het stel, dat twee twaalfjarige tweelingdochters heeft, Dounya en Nayla, zorgt ervoor dat de kinderen trots kunnen zijn op ál hun kanten: Marokkaans, Tunesisch én Nederlands. Hoewel Walid het liefst emigreert, is Mouna degene die de verhuizing voorlopig tegenhoudt. "Nu is stabiliteit voor de kinderen prioriteit. En ik ben nog lang niet uitgespeeld in Nederland," besluit ze, wat impliceert dat een eventuele verhuizing naar Marokko nog even op zich zal laten wachten.