BNN-presentator Sahil vertelt over ervaring met racisme

In de ’Racisme Kennistest’ proberen de presentatoren de kennis over racisme bij het publiek te vergroten en handvatten aan te reiken om racisme aan te kunnen pakken. "En dat is belangrijk", zegt Amar Aïssa aan RTL. "Zwarte Piet, etnisch profileren bij de politie, het koloniale verleden: gesprekken over dat soort onderwerpen slaan vaak dood. We zien vaak dat het snel vervalt in de discussie: ’Ik ben geen racist, dus het is niet toepasselijk, dus ik ben er klaar mee en ga er niet over in gesprek."

Het programma had niet als doel om te testen hoe racistisch iemand is. "Dat punt zijn we voorbij. Wij willen niet een discussie of mensen wel of niet racistisch zijn. Iedereen heeft racisme in zich. Zelf ben ik een Marokkaanse guy van 28. Je hele leven hoor je racistische stereotypes, framing door media, vooroordelen die je meekreeg van mensen om je heen. We zijn allemaal gevoed met racistische sentimenten. Bij een Afrikaan denk ik aan een kleine jongen op een uitgestrekte Savanne, dat komt door die Oxfam Novib-reclames. Terwijl ik zelf Afrikaan ben. En bij een dokter of rechter denk ik altijd aan een witte man. Dat is een super eenzijdig beeld".

Maar ook witte mensen hebben last van dat eenzijdige beeld. "Ik krijg soms te horen: jij bent geen Marokkaan, je bent een Nederlander want je gedraagt je chill. Dus eerst wordt er op mijn culturele identiteit gespuugd, om me vervolgens een verkapt compliment te geven. Ik hoef niet bang te zijn, want voor hen draag ik die bevlekte culturele identiteit niet bij me. Nog zo’n voorbeeld: tot op de dag van vandaag worden er nog grapjes gemaakt als iemand in mijn omgeving een fiets kwijt is. Door collega’s, door vrienden. Ik hoor al 28 jaar: Sahil, geef die fiets eens terug. Dat is kwetsend. Niemand in mijn familie heeft ooit een fiets gejat. Met zo’n grap houd je een stereotype in stand. Het geeft me het gevoel dat ik niet bij de rest van Nederland hoor. Dat ik iets ben wat je moet vrezen. Of dat ik een deel bij me draag waar ik me voor moet schamen."

Marokkaanse Nederlanders worden de dupe van al deze vooroordelen en hebben daardoor minder kansen in de maatschappij. "Je bent en blijft in veel ogen een Marokkaan en that’s it. Het doet pijn om dan steeds weggezet te worden als fietsendief. Je krijgt het gevoel dat al die vooruitgang voor niets is geweest. Daar word ik moedeloos van. Je moet je eigen racisme herkennen om er iets aan te kunnen doen, dat is stap 1. Stap 2 is erover praten en stap 3 is het ontmantelen, aanpakken en voorkomen ervan", aldus Sahil.