Van Ait Saïd naar Groningen, het meervoudige migratieverhaal van Saida

Saida werd geboren in het dorpje Ait Said in de provincie Al Hoceima. Ze is de oudste van een gezin met negen kinderen. Haar vader werkte op dat moment al in Nederland. "In Tanger werd hij in 1965 door een Nederlands bouwbedrijf naar Den Haag gehaald, tijdens zomervakanties kwam mijn vader altijd naar huis." Op haar zevende verhuist de familie van Saida naar Tetouan waar haar vader en grootvader een groot huis aan zee hadden gekocht. "Niet alleen ons gezin woonde daar, maar ook mijn opa en oma en mijn oma van moeders kant. Mijn vader had een broer die was overleden. Ook diens gezin woonde bij ons in. Mijn vader en zijn vader zorgden voor iedereen. Mijn opa had een groot stuk grond met veel olijf- en amandelbomen. Daar haalde hij inkomsten uit".

Na de invoering van de wet op de gezinshereniging wilde de vader van Saida zijn gezin naar Nederland halen, maar haar moeder wilde dat liever niet. "Wij hadden het goed in Marokko bij de familie en woonden er comfortabel. Mijn vader daarentegen had een klein, oud huisje in de Schilderswijk. Vooral doordat haar eigen moeder aandrong - ’Je moet je man volgen’ - is mijn moeder overstag gegaan en zijn we in 1979 alsnog naar De Haag gegaan. Mijn moeder sprak in tegenstelling tot mijn vader geen woord Nederlands en kreeg al snel enorme heimwee. Zij wilde niet blijven. Toen mijn broertje in huis door een muis of rat werd gebeten, gaf dat de doorslag voor haar om met ons naar Marokko terug te keren," vertelt Saida aan de Groninger Gezinsbode.

Twee jaar later kreeg haar vader een vervangende gezinswoning die groot genoeg was voor het hele gezin. "Maar mijn moeder peinsde er niet over om met ons weer naar Nederland te gaan. Totdat mijn vader zei dat hij niet levenslang alleen wilde zijn en erop zinspeelde te gaan hertrouwen met een andere vrouw." Toen het gezin voor de tweede keer naar Nederland kwam was Saida inmiddels 14 jaar. Het liefst wilde ze meteen terug naar Marokko. "Ik miste mijn vrienden en familie heel erg. En omdat ik vier jaar ouder was dan de rest van de kinderen kon ik als enige niet naar de basisschool. Ik moest eerst twee jaar naar een klas voor migrantenkinderen om Nederlands te leren. Ik had ook een ander karakter dan de andere kinderen en was heel lastig voor mijn ouders".

Maar het kwam allemaal goed, ze leerde de taal beheersen, maakte Nederlandse vriendinnen en ging later werken in de kinderopvang. De jongen op wie ze in Marokko al verliefd was werd later haar man waarmee ze vier kinderen kreeg die nu tussen 18 en 29 jaar oud zijn. "Hoe ik in Groningen ben terechtgekomen? Mijn zus woonde hier al. Ik ging er in de zomer van 1996 op vakantie met de kinderen en ben niet meer teruggegaan. Ik vond Groningen meteen prachtig, met veel groen. Het was voor mij liefde op het eerste gezicht. Den Haag vond ik benauwend, ook door de toenemende sociale controle. Ik wilde graag een nieuwe start voor ons gezin. Ik heb me bij mijn zus ingeschreven en toen zij een nieuwe woning kocht, mocht ik in de hare blijven wonen. Mijn man is ook overgekomen. Ik had al snel een baan in de kinderopvang en hij vond ook direct een baan. We wonen hier nu al bijna 25 jaar maar ik ben nog steeds gek op Groningen."