Farid Azarkan, van Bni Bouayach naar partijleider in Nederland

Farid Azarkan, de Marokkaans-Nederlandse leider van Denk, groeide tot zijn 8ste jaar op in de kleine Marokkaanse stad Beni Bouayach in de provincie Al Hoceima. Zijn vader verliet deze plek in de jaren 70 om als gastarbeider te werken in de zilverfabrieken in Schoonhoven. Zoals veel lotgenoten dacht vader Azarkan eerst dat dit tijdelijk zou zijn, daarom haalde hij pas in 1979 toch zijn vrouw en zeven kinderen naar Nederland, waar nog twee kinderen worden geboren.

Van een traditioneel Marokkaans huis met een open binnenplaats in Beni Bouayach, verhuisde het gezin naar een pittoresk, maar koud en vochtig huisje met een puntdak aan de Oude Singel van Schoonhoven. Farid is het derde kind in het gezin. Zijn oudere broer Mo herinnert zich nog de aankomst. "Op het water van de singel lag kroos, dat hadden we nog nooit gezien; toen we arriveerden, dachten we dat je daarop kon lopen", zegt hij aan het AD. Hun ouders leven nu, ruim 40 jaar later, nog steeds in Schoonhoven, net als Mo, die er een snackbar beheert. De rest van de kinderen is uitgewaaierd over Nederland. Farid woont in Culemborg en probeert elke zondag op bezoek te gaan in Schoonhoven.

De verhalen van het gezin Azarkan zijn typisch voor de eerste generatie gastarbeiders uit Marokko en Turkije. Ook de sporadische vakanties naar hun geboortestad verliepen op een beproefde manier. Het was een lange reis van bijna 3000 km en drie dagen, met twee volwassenen en negen kinderen in een rode Peugeot 504 stationcar met de bagage op het dak. "Nu ben ik er al twintig jaar niet meer geweest", zegt Mo Azarkan. Hij zou er niet meer kunnen wonen. "Nu zijn wij de vreemden daar."

Het gezin Azarkan vond snel haar plekje in Nederland, ze hadden goede relaties in de buurt, er was de voetbalclub waar Farid een verdienstelijke voetballer was en ook op school ging het goed. Maar het gezin woont niet meer in het huis met al die herinneringen. Toen ze verhuisden hadden ze het huis kunnen kopen. "Ik had het graag gedaan," zegt Mo. "Het is een mooie plek om te wonen, en we hebben er allemaal heel mooie herinneringen aan. Maar ik was net klaar met m’n studie, kon het niet betalen. Het kostte toen 85.000 gulden. Nu wordt er drie ton, in euro’s, voor die huisjes betaald."