Hasina liet haar vertrouwde leven in Marokko achter voor een Nederlandse man die ze online had leren kennen. In Nederland vond ze niet alleen de liefde, maar ook een plek in een gezin. Jaren later moest ze ontdekken hoe kwetsbaar die plek kon zijn.
In een door RTL gepubliceerde getuigenis vertelde de toen 46-jarige Marokkaanse hoe het begon. Tijdens het gamen raakte ze aan de praat met Joost. Berichten werden telefoongesprekken en uiteindelijk stapte ze in het vliegtuig naar Amsterdam. In Marokko had ze een administratieve baan bij een bouwbedrijf en woonde haar familie. Toch besloot ze de relatie een kans te geven.
Op Bladna.nl : Nederlandse wordt verliefd op Marokkaanse surfleraar, liefde leidt tot onverwacht avontuur in Rabat
Het eerste bezoek duurde twee weken. Volgens Hasina zei Joost dat hij met haar oud wilde worden. Een maand later trok ze bij hem in. Zijn twee dochters kwamen aanvankelijk om het weekend en verbleven later afwisselend een week bij hun vader. Hasina kon ook goed overweg met hun moeder, Astrid. Langzaam groeide haar band met de meisjes : ze bakten samen, maakten huiswerk en deelden vertrouwelijke verhalen. De kinderen noemden haar ’Mammi Hasi’.
Joost sprak volgens Hasina over trouwen, maar het huwelijk werd telkens uitgesteld. Eerst moesten financiële zaken met zijn ex worden geregeld, daarna speelden problemen op zijn werk. Uiteindelijk zei hij dat hun leven samen voor hem al als een huwelijk voelde. Hasina bleef vertrouwen op hun toekomst, tot hij ongeveer drie maanden vóór haar getuigenis vertelde niet meer gelukkig te zijn. Volgens haar bleek er een andere vrouw in het spel.
Na de breuk wist Hasina niet waar ze terechtkon. Ze had geen familie in Nederland en verbleef enkele nachten in een hostel. Tijdens een gesprek over hun afscheid vroeg ze vooral naar de meisjes. Een duidelijke afspraak over contact kwam er volgens haar niet. Ze had hen daarna nog één keer gezien. Het voelde alsof ze tegelijk haar partner en haar kinderen was kwijtgeraakt.
Haar verblijfsvergunning was naar eigen zeggen inmiddels niet meer afhankelijk van Joost. Ze werkte parttime in een winkel en sprak goed Nederlands. Toch voelde haar bestaan zonder het gezin plotseling onzeker. Haar moeder belde wekelijks vanuit Marokko en hoopte dat ze terugkwam. Hasina miste haar familie, maar vreesde daar te worden gezien als iemand wier avontuur was mislukt. Bovendien woonden de meisjes nog in Nederland.
Af en toe ontving ze een berichtje of foto van hen. Die kleine contacten namen het gemis niet weg. Hasina kende hun gewoonten en voorkeuren, maar had geen vaste plek meer in hun dagelijks leven. "Ze wonen in mijn hart", vertelde ze. Het verdriet om Joost zou volgens haar met de tijd afnemen ; afscheid nemen van haar rol als bonusmoeder voelde veel moeilijker.
Op Bladna.nl : Jawad was bankier in Marokko, vertrok voor de liefde naar Italië… en werd lasser
Toch wilde Hasina opnieuw beginnen en iets opbouwen dat van haarzelf was. Haar eerste rijles zag ze als een kleine stap in die richting. Waar haar toekomst lag, wist ze nog niet, maar ze wilde haar leven weer zelf vormgeven. RTL vermeldt dat alle namen in het verhaal om privacyredenen zijn veranderd.
Lees meer
De Nederlandse autoriteiten moeten opnieuw beslissen over de visumaanvraag van een Marokkaanse vrouw. De rechtbank heeft een eerdere afwijzing vernietigd, omdat er onvoldoende...
Karima Ouchan groeide op in Nederland toen haar vader haar naar Marokko meenam. Wat aanvankelijk een reis leek, mondde volgens haar verhaal uit in een verblijf van twaalf jaar...
Rachèl vertrok naar Marokko om te reizen, maar haar ontmoeting met Othmane veranderde haar plannen. Jaren later bouwde het stel buiten Marrakech een bestaan op waarin hun gezin...
Een gepensioneerde kreeg in Nederland een AOW-uitkering volgens het hogere tarief voor een alleenstaande. Twee maanden later trouwde hij in Marokko, zonder dat aan de Sociale...
Een 61-jarige Marokkaanse wilde haar echtgenoot in Nederland bezoeken. Ze woont al ongeveer 60 jaar in Marokko, heeft er vastgoed en geld op de bank. Toch vindt de Nederlandse...
