Belgische Marokkaan Yassine Boubout referentie op vlak van politiegeweld

De 23-jarige Yassine Boubout was als tiener zelf het slachtoffer van politie­geweld en vertelt er nu een realistisch verhaal over dat heel wat gehoor krijgt. Daarom komt voor sommige mensen zelfs dit genuanceerde narratief bedreigend over. In Bruzz veroordeelt hij de rellen tijdens de betoging voor Ibrahima: "Het is aan de politie om de veiligheid te garanderen en de risico’s in te schatten. De organisatoren van hun kant hebben hun uiterste best gedaan om de gemoederen te bedaren. Ze zijn daarbij van de twee kanten belaagd en hebben stenen, matrakken en waterkanonnen geïncasseerd."

Boubout heeft ook contact met nabestaanden van andere mensen die onlangs stierven tijdens een politieoptreden, zoals Adil, Mehdi, Dieumerci Kanda en Lamine Bangoura. De rode draad rond die overlijdens is volgens hem dat alle slachtoffers na hun dood worden gecriminaliseerd in de media. "Bijvoorbeeld door lekken of persberichten van politie of parket. Het eerste dat men doet, is ervoor zorgen dat de persoon in kwestie schuldig lijkt. Achteraf blijkt dat dan helemaal niet zo te zijn. Ik vermoed dat het bij Ibrahima ook zo zal zijn. Eerst zou hij na de avondklok zijn opgepakt, terwijl hij al voor 21.00 uur overleed. Bij Mehdi hoorden we eerst dat er iets met drugs was en dat hij gekend stond, terwijl de politiesirene aanstond en aan die zijde alles oké was. Beetje bij beetje, maar hoor je dan dat die eerste versies niet kloppen. De media nemen communicatie van de politie en justitie ook gewoon letterlijk over. Maar de politie is in die gevallen één partij en dan is het woord van de familie of hun advocaat gelijkwaardig."

Adil, Mehdi en Ibrahima zouden zijn gevlucht voor de politie. "Als je niets anders kent dan agenten die je afblaffen, uitschelden, slaan en zomaar oppakken, dan loop je weg. Ik ben vroeger ook weggelopen zodra er een combi opdook, terwijl ik niets gedaan had en niet gezocht werd. Want die combi, dat kon twaalf uur in de cel betekenen, klappen, schaamte op straat. Dat is niet niets, iedereen die staat te kijken hoe je midden op het plein wordt gefouilleerd. Wie getuige is van zo’n tafereel, gaat er al snel van uit dat die persoon wel iets zal gedaan hebben. In principe moet de politie mensen die ze arresteert of tegenhoudt beschermen voor publieke nieuwsgierigheid, maar dat gebeurt niet. Het gevolg? Als straks de allervriendelijkste en minst racistische agenten van heel België in een combi opduiken, ga je toch lopen."

Yassine hekelt ook dat het parket regelmatig de buitenvervolgingstelling vraagt van agenten die duidelijk geweld pleegden. "Verder moet het klachtenmechanisme helemaal anders. De drempel is te hoog, de procedure ondoorzichtig en er is vaak partijdigheid. Zo zijn de mensen van het intern toezicht verantwoordelijk voor tuchtmaatregelen tegen collega’s met wie ze geregeld koffie drinken!"