Mama van doodgeschoten Firdaous verdrietig en boos

De 44-jarige Naziha is kapot door het verlies van haar jongste dochter Firdaous, maar ze wil de pers toch te woord staan om haar boosheid uit te schreeuwen. "Dat mijn familie opnieuw door het slijk wordt gehaald, maakt me woedend", zegt ze. "Mijn broer treft geen enkele schuld. Boos op hem? Natuurlijk niet. Hij is nooit veroordeeld, weet u. Hij wordt afgeschilderd als een van de rijkste mannen in Dubai. Wel, dat Bart De Wever dan maar eens een kopje koffie komt drinken bij ons. Hij is bij deze uitgenodigd. Dan zal hij zien dat wij maar simpele mensen zijn. Ons gezin heeft niets te maken met drugs en heeft met niemand problemen", aldus Naziha in Het Laatste Nieuws.

Lees ook: Nichtje (11) drugskoning Othman E.B. doodgeschoten in Antwerpen

Firdaous was aan het spelen toen ze maandagavond dodelijk werd getroffen door een kogel die doorheen de garagepoort van hun huis in Merksem werd geschoten. "Mijn dochtertje werd recht in haar hart getroffen", zegt de moeder. "Firdaous raakte ook gewond aan haar benen en haar hand. Mijn twee andere dochters en mijn man liepen ook verwondingen op, maar overleefden het gelukkig. Het is voor hen heel zwaar om dragen aangezien ze alles hebben zien gebeuren. Ik was op dat moment nog in Marokko met mijn ouders, maar ben meteen teruggevlogen. Toen ik naar ons huis terugkeerde, ben ik bijna flauwgevallen. Ik heb gelukkig nog afscheid kunnen nemen door mijn meisje ritueel te wassen. Eind deze week gaan we met haar naar Marokko om haar te begraven."

Lees ook: Bart De Wever in Marokko om strijd tegen drugscriminaliteit te bespreken (video)

Het is nog niet duidelijk wie de daders zijn maar Naziha zegt dat ze geen haat voelt. "Als de dader hier nu voor mij zou staan, ik zou hem vergeven, omdat ik weet dat hij zichzelf nooit zal kunnen vergeven. Ik ben helemaal niet uit op wraak. Wat levert dat op?" Het brengt haar dochter in ieder geval niet terug. "Ze was een prinsesje met een gouden hart", zegt Naziha over Firdaous, die in het vijfde leerjaar zat. "Ze zorgde voor iedereen. Door thee te zetten voor haar papa. Of te koken voor haar zus. Een halfuur voor ze stierf stuurde ze nog een berichtje naar haar oudste zus die al uit huis is om te komen eten. Je eten staat klaar, kom maar af. Koken kon ze als de besten. Als 11-jarig meisje toverde ze vlot een hele maaltijd op tafel. Haar tantes kwamen zelfs haar receptjes vragen. Om nog maar te zwijgen over haar pannenkoeken: de lekkerste. Het was eigenlijk al een klein ’mevrouwtje’ dat haar puberteit al ver voorbij was."