Medewerkers die de bijstand verstrekken en controleren, moeten buitenlandse verblijven niet langer als een louter administratief gegeven zien. Vakantieadressen en reispatronen kunnen dienen als aanwijzingen bij de zoektocht naar niet-opgegeven vermogen.
Lees ook : Eigendom in Marokko kan jaren Nederlandse bijstand kosten
De gids Handreiking inkomen en vermogen in het buitenland V2026 adviseert ambtenaren te vragen waar iemand verblijft, bij wie de persoon woont en wat de plannen zijn bij een gemeld langdurig verblijf in het buitenland.
Bij vakanties kunnen gemeenten het adres van het verblijf opvragen. Ook kunnen zij de in- en uitreisdata in paspoorten controleren om een beeld te krijgen van de reisgewoonten. In het document staat dat iemand die meerdere jaren zijn vakantie doorbrengt op hetzelfde adres, mogelijk de eigenaar is van de betreffende woning.
Het hoofdstuk over Marokko volgt dezelfde lijn. Wanneer een gemeente verzoekt om een onderzoek naar een mogelijk onroerend goed, moet zij de bestemmingen doorgeven waar de uitkeringsgerechtigde regelmatig op vakantie gaat.
Volgens de gids kan deze informatie een aanwijzing zijn voor het bestaan van een huis of een perceel grond. Het adres helpt onderzoekers het pand te lokaliseren, aangezien kadastrale gegevens in Marokko soms moeilijk te benutten zijn.
Registratie is er niet altijd systematisch, vooral in landelijke gebieden, en huizen hebben niet altijd een vast adres of nummer. De Marokkaanse autoriteiten kunnen worden ingeschakeld om vast te stellen of iemand een pand bezit.
Lees ook : Marokkaanse gepensioneerden in Nederland opgelet : verblijf in Marokko kan uitkering kosten
Dergelijke onderzoeken verlopen via een commissie waarin onder meer de Nederlandse vertegenwoordiging, het Marokkaanse ministerie van Binnenlandse Zaken en het Kadaster samenwerken. Een vermoeden alleen is volgens de leidraad overigens niet genoeg om een onderzoek aan te vragen bij het Bureau Internationale Sociale Fraude.