Haagse Chafina groeide op in armoede en wil kinderen deze ellende besparen

Chafina kwam in 1984 op zesjarige leeftijd, samen met haar moeder en haar vier broertjes en zusjes, vanuit Marokko naar Nederland. In Marokko kwam het gezin rond van 1000 gulden, een som die hen elke maand door haar vader werd toegestuurd, maar in Nederland lukte dat niet meer. "In Nederland heb je andere tradities. Het is een andere levensstandaard", zegt Chafina in Linda. Haar moeder maakte wel brood en ze haalden bij de aardappelboer ook regelmatig een zak van 25 kilo. "Mijn moeder werd heel creatief met de aardappels. Tortilla’s, stamppotjes, rösti, gekookt, gepureerd. En als er bezoek kwam gebruikte mijn moeder wat meer water, zodat er wat extra saus was om brood in te dippen. Tot op de dag van vandaag zijn we aardappeleters. Maar het is toch anders dan een gevarieerd dieet."

Lees ook: Karim Amghar ontmoet voor Eid ul-Adha mensen die het zwaar hebben

Chafina vertrok vaak naar school zonder ontbijt, ze kreeg ook geen dure schoenen of kleren. "Gek genoeg vond ik het niet zo erg dat ik niet de nieuwste schoenen had. Maar het niet meekunnen met mijn klasgenootjes op schoolreisje, dat vond ik wel erg", vertelt ze. "Mijn broertje vertelde dat hij het het ergste vond dat je dan wel naar school moest komen, je klasgenoten moest uitzwaaien en je vervolgens de hele dag in het klaslokaal moest zitten en een opstel moest schrijven. Iedereen zit in de bus en jij niet."

"Zelf had ik het bij het trakteren op school. Sommige juffen kochten dan stiekem traktaties voor mij. Want die wisten hoe vernederend het was", vertelt Chafina. Haar ouders konden ook de maandelijkse bijdrage van drie gulden voor het ouderfonds niet betalen. "Dan werd ik weer naar huis gestuurd en dan zeiden mijn ouders wéér: ’Het is er gewoon niet’. Dan kon ik weer terug, maar ik mocht dan niet het klaslokaal in. Ik heb zo vaak de hele dag op de gang gestaan. Destijds, ik was zeven, verweet ik het mezelf. Ik dacht, hoe moet ik dit oplossen? Soms deed ik er vijf centen of knopen in. Sommige leraren keken dan weg, maar niet iedereen."

Toen ze 10 jaar oud was begon Chafina allerlei initiatieven te nemen om een beetje geld te kunnen verdienen. "Toen stond ik al een dag op de markt om dozen te verzamelen. Dat leverde dan 1 gulden op, maar het schooluitje was al 15 gulden. Dus dat tikte niet erg aan." Ze zou uiteindelijk vroegtijdig de school verlaten om haar gezin te helpen en dat doet ze ook nu nog steeds. Haar ouders kunnen namelijk op hun oude dag nog steeds niet rondkomen. "Sommige mensen zeggen dat je er sterker uitkomt, maar ik denk dat ik ook sterk was geworden als ik genoeg te eten had gehad. Laten we niet doen alsof armoede je sterkt in het leven."

Lees ook: Haagse Asma heeft eindelijk ruimte voor haar voedselbank

Armoede heeft een impact tijdens je hele leven, zo schrikt Chafina nog steeds als haar pasje het bijvoorbeeld niet doet. "Ik weet dat dit niet de realiteit is. Ik heb een baan als uitgever van boeken en krijg iedere maand mijn salaris op mijn rekening. Ik weet dat ik het heb en dat ik kan pinnen, maar toch kan ik er nog steeds stress van krijgen." Haar ervaring motiveert Chafina om te ijveren voor meer bewustzijn rond het thema. "Armoede geeft zoveel schaamte. Terwijl er zoveel mensen onder de armoedegrens leven. En nu ook met de energiecrisis. Nu pas voelen we allemaal wat het betekent als je op de kleintjes moet letten. Ik ken mensen in mijn omgeving die in armoede leven. En niemand kiest ervoor. We moeten van dat stigma af. Iedereen wil van zijn of haar schulden af."