Wereldreis Marokkaanse Khadija eindigt in Groningen

De Marokkaanse vlag hangt over de stoel, een teken van trots, maar Khadija benadrukt dat afkomst of religie er niet toe doen. "Wie je bent, waar je vandaan komt, wat je religie is... het doet er allemaal niet toe. Wat er toe doet, is wat je doet in dit leven."

Lees ook: Het levensverhaal van Fatima Zahra El Ghazaoui: pionier in de strijd tegen zeldzame ziekten

Khadija groeide op in Casablanca, in een groot gezin met vijf broers en vijf zussen. Haar jeugd was leuk, maar ook zwaar. Ze moest al jong meehelpen op het kleine boerderijtje van de familie. Midden twintig vertrok ze naar Israël, waar ze als au pair werkte. Ze heeft warme herinneringen aan die periode. "Het was een van de mooiste periodes van mijn leven", vertelt ze aan DVHN. Daar ontmoette ze ook haar Colombiaanse ex-man, met wie ze drie kinderen kreeg.

Haar oudste dochter Maria (25) werd geboren in Colombia. Khadija werd destijds beschouwd als de enige Marokkaanse vrouw in het land. Door de politieke carrière van haar toenmalige partner werden ze gedwongen Colombia te ontvluchten en vroegen ze asiel aan in Nederland. Na omzwervingen in Zuid-Holland en Friesland, vestigden ze zich in Groningen.

Khadija’s dochters Gabriela (20) en Fatima (13) spreken vloeiend Spaans, maar geen Marokkaans. Hun vader had geen talenknobbel, legt Khadija uit. Toch voelen haar dochters zich meer Marokkaans. Ieder jaar bezoekt het gezin familie in Marokko.

Lees ook: Arm maar briljant: het inspirerend verhaal van Mohamed Dari

Ze heeft nooit spijt gehad van haar komst naar Nederland. Ze voelt zich thuis in Groningen, met haar werk, vrienden en de sociale mensen. Teruggaan naar Marokko ziet ze niet snel gebeuren. "Ik hou van Marokko, maar na vier weken mis ik het hier al."