Spaanse boer opent aanval op Marokko : "Daar krijgt een oogstwerker een broodje"

De boer gebruikt daarbij een bijzonder scherpe vergelijking. "In Marokko, vergeef me de uitdrukking, geven ze de jongere die de oogst doet een broodje", verklaart hij. Tomás geeft daarbij geen concrete cijfers over de werkelijke lonen van Marokkaanse landarbeiders. Zijn uitspraak is vooral bedoeld om het grote verschil in productiekosten aan te klagen.

Op Bladna.nl : 9,74 euro tegenover 0,98 euro : Europese boeren woedend over ’oneerlijke’ concurrentie uit Marokko

Tomás exploiteert ongeveer 45 hectare landbouwgrond in Quel, in de regio La Rioja. Hij verbouwt er druiven, amandelen, olijven, pruimen, broccoli en kersen en probeert daarnaast een lokale paprikavariëteit van de verdwijning te redden.

Volgens hem ligt het probleem niet alleen bij Marokkaanse producenten. Hij richt zijn kritiek juist nadrukkelijk op Spaanse ondernemingen die hun landbouwactiviteiten naar de andere kant van de Straat van Gibraltar verplaatsen.

Dat is geen marginaal verschijnsel. Ongeveer 17.000 Spaanse bedrijven doen inmiddels zaken met Marokko en meer dan 350 zijn er permanent gevestigd. De geografische nabijheid en lagere productiekosten maken het koninkrijk voor Spaanse investeerders bijzonder aantrekkelijk.

Arbeidskosten blijven grote bron van conflict

De uitspraken van Tomás komen bovenop een veel bredere discussie binnen de Spaanse landbouwsector. Europese producenten wijzen al langer op grote verschillen in lonen, milieuregels en productiekosten tussen Marokko en de Europese Unie.

Begin dit jaar becijferde de Spaanse sector dat een landarbeider gemiddeld 9,74 euro per uur kost in Spanje, tegenover 0,98 euro in Marokko. Spaanse producenten spreken daarom steeds vaker van oneerlijke concurrentie uit Marokko.

De werkelijkheid in Marokko is ondertussen complexer dan het beeld van extreem goedkope arbeid. Door een tekort aan arbeidskrachten betalen sommige Marokkaanse landbouwers tijdens drukke oogstperiodes inmiddels 300 tot 400 dirham voor ongeveer vijf uur werk.

Tomás klaagt daarnaast over de stijgende kosten voor diesel en meststoffen in Spanje. Zijn eigen landbouwbedrijf blijft volgens hem winstgevend, maar alleen dankzij veel werk en strakke kostenbeheersing.

Hij bekritiseert ook een systeem waarbij Europese landbouwsteun soms aantrekkelijker kan zijn dan het daadwerkelijk verkopen van een oogst. Zelf erkent hij gebruik te hebben gemaakt van de zogenoemde groene oogst, waarbij druiven vóór de rijping worden verwijderd om de productie te beperken.

Op Bladna.nl : Spanje kan Marokko straffen, maar raakt daarmee 17.000 eigen bedrijven

De kritiek van de Spaanse boer legt daarmee vooral een paradox bloot : terwijl landbouwers in Spanje klagen over de goedkopere concurrentie vanuit Marokko, zijn het tegelijkertijd ook Spaanse ondernemingen zelf die productie naar het koninkrijk verplaatsen om precies van die lagere kosten te profiteren.