Rashid’s hartstochtelijke noodkreet voor complexe Marokkaanse identiteit

De verteller in het boek is Jibril van der Woude, een jongeman met een Nederlandse moeder en een Marokkaanse vader. Jibril bevindt zich in een onzekere periode: hij is zijn baan bij de reclassering kwijt, twijfelt over zijn relatie met Kenza en herstelt van een psychose. Daarnaast is zijn vader Marouan, die na een lang verblijf in Nederland weer in Marokko was gaan wonen, spoorloos verdwenen.

Lees ook : Marokkanen in Nederland: een generatie zonder vader

Jibril besluit uiteindelijk naar Marokko af te reizen om zijn vader te zoeken, mede uit schuldgevoel omdat hij het geld voor diens vliegticket heeft betaald. Zijn vader arriveerde destijds vol goede moed in Nederland en bouwde een loopbaan op als acteur. Hij eindigde echter minder fortuinlijk, werd nooit volledig geaccepteerd, raakte verslingerd aan de drank en verlangde terug naar zijn geboorteland.

Lees ook : Marokkanen in Nederland: huwelijk wekt vergeten identiteit tot leven

De vader behoort tot de zwarte bevolkingsgroep in Marokko en stamt af van mensen die in het verleden tot slaaf waren gemaakt. De auteur besteedt in het boek expliciet aandacht aan deze specifieke geschiedenis en de complexe samenstelling van de Marokkaanse samenleving. Jibril reflecteert in de roman op deze achtergrond met de gedachte: "Wij zwarte Marokkanen, dacht ik opeens, wij moesten wel bezig zijn met onze voorouders, alsof we ze in ons hoofd nog steeds naar huis moesten brengen."