Nasrdin Dchar wil prikkelen met verhaal eerste gastarbeiders

De 42-jarige Nasrdin Dchar is nog steeds kind aan huis bij zijn ouders in Steenbergen. "Hij zat vroeger altijd tussen ons in. Vaak met zijn hoofd op mijn schoot", vertelt zijn moeder met veel nostalgie. Nasrdin Dchar won tien jaar geleden een Gouden Kalf voor beste acteur en deed toen een emotionele toespraak. "Ik ben Nederlander, ik ben trots op mijn Marokkaanse bloed, ik ben moslim en ik heb een fokking Gouden Kalf in mijn handen", zei hij destijds. Hij maakte inmiddels ook een aantal zeer persoonlijke voorstellingen over zijn moeder, zijn vader en zijn geliefde Amy, met wie hij twee kinderen heeft. Die heeft hij nu verwerkt tot één lange voorstelling: Familiekroniek.

Lees ook: Nederland: Nasrdin Dchar maakt voorstelling over 50 jaar Marokkaanse migratie

Voor de voorstelling Familiekroniek spreekt Dchar met zijn ouders in het bijzijn van een journalist, net zoals bij de creatie van de voorstellingen. Hij vindt de verhalen van die eerste generatie gastarbeiders van groot belang. Mohand, de 79-jarige vader van Dchar vertelt dat hij in de zaal zat toen Nasrdin won. "Ik dacht direct terug aan hoe ik in 1968 vanuit Marokko naar Nederland kwam, als gastarbeider. Het was een avontuur. Een vriend van me werkte bij Sittard in de mijnen, ik ben naar hem gegaan. Maar ik wilde niet in de mijn werken. Ik had geen cent op zak en toch zei ik tegen de directeur: ’God heeft me niet boven de grond geschapen om me onder de grond te laten werken’. Uiteindelijk ben ik in Bergen op Zoom gaan werken – eerst in een kachelfabriek, later bij een garenfabrikant. Wij maakten zulke sterke garens, die waren niet kapot te krijgen. Mijn vrouw en Hayat kwamen ook en we zijn hier in Steenbergen gaan wonen. Het was een andere tijd, de Nederlanders waren zo vriendelijk en behulpzaam. De mensen stonden hier letterlijk aan de deur: kunnen we je ergens mee helpen?"

Lees ook: Nasrdin Dchar presenteert nieuwe soloshow "Dad"

Nasrdin’s moeder Habiba vertelt dat ze zeven maanden zwanger was toen ze naar Nederland kwam. "We waren de eerste buitenlanders hier in Steenbergen, maar een buurvrouw hielp me direct met het gereedmaken van de babykamer. Alles was af toen Zakaria werd geboren. We hebben ons altijd thuis gevoeld hier. Heel zelden speelde er wel eens iets, zo zat er vroeger een middelbare school achter ons huis. Eén van de leerlingen op het plein zei eens tegen me: ’Vieze Turk, rot op naar je eigen land’. Daarna nam ik een andere route, zodat ik niet meer langs die school hoefde."

Lees ook: Nasrdin Dchar heeft te ’allochtoon-loze stem’ voor commercial ministerie

Tijdens het filmfestival van Nador in 2018, waren Nasrdin Dchar en collega Najib Amhali samen met hun moeders de eregasten. "Najib en ik werden uitgenodigd als twee Marokkanen die het goed doen in Nederland, mede dankzij onze moeders. Natuurlijk vond ik dat terecht. Ik ben blessed met twee ouders die vanaf dag 1 achter me staan, die me zelfs hun verhaal toevertrouwen, zodat ik dat op het toneel kan spelen. Mama zei me eens: ’Ik ben er echt trots op dat mijn verhaal het verhaal van mijn generatie is’. En weet je: dat verhaal hoor je zelden. Overal waar ik speel is de eerste reactie van het publiek: daar hebben we eigenlijk nooit bij stilgestaan, hoe het was voor die gastarbeiders die naar Nederland kwamen. Daarom wil ik het blijven vertellen, omdat het onderdeel is van de Nederlandse cultuur en voor mij om inclusiviteit gaat. Ik wil dat jongeren met een migratieachtergrond de verhalen over hun grootouders leren kennen. Ik wil mensen roeren. Niet alleen ontroeren, maar echt roeren; op welke manier dan ook. Fantastisch om dat met deze verhalen te kunnen doen."