Mounia woont met haar man en drie kinderen in 12 m2 in Parijs

"Hier leven we niet, we overleven", zegt Mounia Bouziri, moe van de moeilijke omstandigheden waarin haar gezin al jaren leeft. Ze woont al vier jaar in 12 vierkante meter in het XVIIIᵉ arrondissement van Parijs, samen met haar echtgenoot Mohammed El Hachemi en hun drie kinderen, waaronder een baby van acht maanden oud. Toen ze in dit piepkleine appartement gingen wonen hoopten ze het snel te kunnen verlaten voor een sociale woning.

"We zijn niet veeleisend, we willen enkel een beetje meer ruimte voor de kinderen," zegt Mounia. Ze heeft er alles aan gedaan om haar familie een fatsoenlijk thuis te geven. De vrouw legt uit dat zij en haar man alle nodige stappen hebben ondernomen om sociale huisvesting te verkrijgen. "We hebben de prioriteit, maar er zit geen schot in de zaak," aldus haar man, die rugklachten heeft na een arbeidsongeval. Zonder de mogelijkheid om te werken en zijn gezin een betere levenssituatie te bieden, zegt hij machteloos te staan tegenover de situatie. "Niemand geeft erom," zegt hij gedesillusioneerd.

Afgezien van de te grote nabijheid voor een gezin van vijf, is hun huis ook nog eens onbewoonbaar verklaard. "Slechts één werkend stopcontact, muizen die de elektrische draden opeten, toiletten op de binnenplaats en niet eens een kookplaat...", somt de vader op terwijl hij foto’s laat zien van de schimmel op de muren, veroorzaakt door de vochtigheid. Kortom, het gezin moet verhuizen uit dit appartement, dat catastrofaal is voor hun gezondheid. Maar zonder voldoende financiële middelen en zonder een gunstige reactie op hun verzoek voor sociale huisvesting, zullen zij zich moeten behelpen met de berging die zij als appartement gebruiken en die hun 450 euro per maand kost, waarvan 200 euro niet wordt verklaard door de eigenaar, een particuliere huisbaas die in het buitenland woont, meldt Le Parisien.

Vóór Parijs woonde de familie Bouziri in Troyes, in een appartement van 70 vierkante meter met een terras. "We hebben alles opgeofferd wat we hadden voor onze zoon Jawad. We willen dat hij het koste wat het kost redt als hij groot is". Jawad is het kind met autisme, hij is nu zes jaar oud en kreeg de diagnose autisme toen hij twee jaar was. De ouders, die hun zoon graag wilden helpen, besloten naar Parijs te verhuizen in de hoop passende hulp te vinden. "We mogen niet klagen over Jawad. Dankzij het programma waaraan hij deelneemt, is hij beginnen praten. We kunnen Parijs daarom ook niet verlaten". De enige oplossing blijft de huisvesting waarvoor zij al jarenlang voorrang hebben zonder dat het iets oplevert.

Het verhaal van de familie Bouziri legt het schrijnende tekort aan sociale huisvesting in de regio van Parijs bloot. En toch is de Franse hoofdstad volgens velen een zeer goede leerling wat de wet op de solidariteit en de stadsvernieuwing betreft. In het verslag dat het Ministerie van Volkshuisvesting dinsdag over deze kwestie heeft gepubliceerd, wordt Parijs niet genoemd bij de steden die niet genoeg sociale woningen hebben gebouwd.