Loubna Lafquiri, vergeten slachtoffer aanslagen België? Kinderen aan lot overgelaten

Loubna Lafquiri, een geliefde sportlerares van 34, stierf op die bewuste ochtend van 22 maart 2016. Nadat ze haar jongste zoon had afgezet, nam ze de metro naar haar werk. Haar man Mohamed was die dag vrij en zag met afgrijzen hoe het contact met zijn vrouw precies op het moment van de aanslag werd verbroken.

Lees ook : Slachtoffer aanslagen Brussel: « Begrip na gesprek met dader Mohamed Abrini »

De officiële bevestiging van haar overlijden kwam pas twee dagen later, het begin van een slepende nachtmerrie. Mohamed, inmiddels 45, geeft toe dat hij het nog altijd erg zwaar heeft: "Soms is het te zwaar om te leven en te dragen." Hij staat er alleen voor met drie zonen van 19, 17 en 12 jaar.

Kinderen niet erkend als directe slachtoffers

De drie jongens verwerken de traumatische gebeurtenis elk op een andere manier. Terwijl de oudste zich volledig terugtrekt, kampt de middelste met woede en voelt de jongste zich vooral in de steek gelaten. De zoektocht naar professionele hulp liep echter uit op een grote teleurstelling door bureaucratische muren.

Omdat de kinderen niet fysiek aanwezig waren bij de aanslag, worden zij niet erkend als directe slachtoffers. Hierdoor kregen zij geen toegang tot gesubsidieerde traumazorg. "We werden aan onszelf overgeleverd," zegt Mohamed over deze periode. Zonder de hulp van zijn moeder en zussen was de situatie volgens hem op een catastrofe uitgelopen.

Lees ook : Schandaal in Belgische schoolbus: personeel filmt autistische kind, moeder Ihsane woedend

Hoewel de publieke aandacht voor de aanslagen is weggeëbd, blijft de pijn in dit gezin dagelijks voelbaar. Het getuigenis van Mohamed El Bachiri legt een pijnlijk gat in het zorgsysteem bloot, waarbij de ’indirecte’ slachtoffers van terreur buiten de boot vallen. Voor hen is de strijd om een normaal leven nog lang niet gestreden.