Iman, eerste vrouw met hoofddoek in Rode Kruis-campagne in Nederland

In Syrië woonde Iman met haar ouders in Aleppo in een prachtige vrijstaande woning met een kleine boomgaard. "De helft van dat pand werd weggevaagd door een bom. We hadden het goed. Mijn vader was politiefunctionaris en bezat diverse woningen. Hij keek na het uitbreken van de opstand tegen een ruïne aan. Dat kon hij niet bevatten na al die jaren van voorspoed. Die omslag frustreert hem nog steeds. Onze toekomst lag opeens in duigen", zegt Iman in het AD.

De bombardementen en vluchtpogingen in een verscheurd Syrië liggen nu ver achter haar. In Nederland heeft Iman Alweso een nieuw thuis en rust gevonden. Ze komt ook steeds dichter bij haar doelen wat haar veel voldoening geeft. Zich actief inzetten voor de maatschappij is volgens haar de enige manier om een plek te veroveren in de gemeenschap. "Je kan de tradities van je cultuur koesteren, maar dat mag integratie niet in de weg staan. Ouderen hebben daar veel moeite mee. Ze zijn een ander leven, tempo en gebruiken gewend. Daarom lees je nu dat sommigen heimwee hebben en terug willen keren naar Syrië. Voor mij is dat beslist geen optie. Ik kan me hier prima ontwikkelen en word gerespecteerd als mens."

Het leren van de taal is volgens haar primordiaal om te kunnen studeren en een baan te vinden. Ze volgt nu een opleiding opticien en wil ooit optometrist worden. "Ik doe wat in mijn vermogen ligt. Mensen kunnen op mij een beroep doen. Ik kan niet voor anderen praten. Je moet lichamelijk en geestelijk in staat zijn om je aan te passen. Er zijn veel gevluchte landgenoten met een groot trauma vanwege alle verschrikkingen. Angst en depressiviteit neem je niet zomaar weg. Ik ben van nature positief en zie voor mij een toekomst gloren. Voor anderen hangt er nog steeds een grauw gordijn."