Volgens de eerste resultaten van de Nationale Gezinsenquête 2025 van het Marokkaans statistiekenbureau HCP zorgt de emigratie niet voor een einde aan de onderlinge hulpvaardigheid. Het wijzigt echter wel de manier waarop deze hulp wordt verleend, aangezien vormen van steun die fysieke aanwezigheid vereisen logischerwijs afnemen zodra de nabijheid wegvalt.
Lees ook : Marokkaanse diaspora vs familie in Marokko: verrassende bevinding
Voor familieleden die zich in het buitenland hebben gevestigd, is het lastig om concreet bij te dragen aan de dagelijkse gang van zaken. Zaken zoals gezondheidszorg, huishoudelijke taken, kinderopvang of bijles op school vormen slechts een zeer klein deel van de familie-uitwisselingen. Zodra de directe afstand toeneemt, verdwijnen deze vormen van hulp nagenoeg volledig.
De solidariteit op afstand richt zich voornamelijk op morele steun en financiële middelen. Advies, bezoeken en morele ruggensteun blijven de belangrijkste vorm van solidariteit. Volgens het rapport maken deze elementen nog steeds 76% uit van de uitwisselingen met familieleden die buiten Marokko woonachtig zijn.
Geldtransfers nemen een bijzondere positie in binnen deze dynamiek. Waar financiële steun gemiddeld 11% van alle familiale uitwisselingen beslaat, stijgt dit aandeel naar 22,6% wanneer het specifiek gaat om Marokkanen in het buitenland. Het HCP concludeert dat geëmigreerde familieleden hierdoor vooral fungeren als leveranciers van financiële middelen.
Ondanks de nadruk op geld, blijft de relatie breder dan alleen financieel dankzij digitale communicatiemiddelen. Bijna 20% van de familieleden in het buitenland heeft dagelijks virtueel contact met de familie in Marokko. Ruim 34% onderhoudt wekelijks contact en ongeveer 20% doet dit op maandelijkse basis.
Lees ook : Het moment waarop Marokkaanse families en diaspora herenigd worden
De afstand fungeert volgens het HCP niet als een breuk, maar als een aanpassing van de gezinsstructuur. De solidariteit rust niet langer op samenwoning, maar op het vermogen om de band te behouden via communicatie en hulpvormen die over de grens heen mogelijk blijven, zoals advies en berichten.