Amsterdamse Kaltoum ziet eindelijk licht aan einde tunnel

Toen Kaltoum een tiener was, emigreerde ze met haar ouders naar Spanje. Daar kwamen ze in het Baskenland terecht. "Mijn jeugd was best zwaar, ik groeide op in een gezin met veel kinderen. We moesten al vroeg beginnen met werken omdat er weinig geld was. Daarom kon ik ook niet naar school." Het werd wat beter in Spanje, "maar pas in Nederland werd het echt wat makkelijker. Nog steeds was het een hard bestaan, maar wel iets comfortabeler."

Kaltoum raakte snel zwanger van een dochter. "Het is nu dertig jaar geleden, maar ik weet nog hoe ik tegen haar praatte in mijn buik." Maar het kindje werd dood geboren omwille van complicaties. "Ik denk elke dag nog aan haar. Negen maanden lang waren we samen, en toen was ze er opeens niet meer. Het was een zware klap, waar ik nooit helemaal overheen ben gekomen." Keltoum kreeg later drie jongens en een meisje. Omdat hun vader in Spanje zat, stond ze helemaal alleen voor de opvoeding van haar kinderen. Ze wist niet precies waarmee hij daar in Spanje bezig was, maar vermoedde wel dat er iets niet in orde was.

De echtgenoot van Kaltoum kreeg tien jaar geleden een hersentumor. Dit drukte een zware stempel op het gezin. Kaltoum zorgde voor hem. "Maar hij was erg ziek, en had heel veel hulp nodig. Dat gaf mij veel stress, en onzekerheid." Hij overleed vijf jaar geleden toen Kaltoum net op familiebezoek was in Marokko. "Het ging plotseling heel slecht met hem, hij ging in korte tijd hard achteruit. Ik twijfelde al over die reis omdat ik hem niet achter wilde laten, maar ik moest naar Marokko vanwege dringende familieproblemen. Dat ik niet bij mijn man was toen hij overleed, vind ik moeilijk te verwerken."

Zijn overlijden was de aanleiding voor enorme problemen die het gezin sterk afzonderden. "Ik kwam de deur niet meer uit vanwege het verdriet. Het werd me te zwaar, alle opgestapelde ellende uitte zich in één keer." Ze was eenzaam en sliep bijna niet meer, mede door haar financiële situatie. Ze erfde namelijk veel schulden die buiten haar wil om zijn ontstaan. De stress leidde onder meer tot een hernia, vertelt Kaltoum aan Het Parool. "Ik slik nog dagelijks hele zware pijnstillers omdat de pijn te erg is."

Om haar eenzaamheid te doorbreken zet Kaltoum zich in als vrijwilliger voor de hulporganisaties Life & Style. Ze brengt maaltijden rond en runt de recent opgerichte weggeefwinkel vanuit activiteitencentrum Vonk. "Op veel dagen ben ik eenzaam. Daarom is het vrijwilligerswerk zo goed voor me." Ze durfde ook hulp te vragen voor haar schuldenlast. "Ik wist niet meer wat ik ermee aan moest, maar nu is er licht aan het einde van de tunnel." Een andere droom die ze formuleert is een elektrische driewieler, enerzijds om de maaltijden rond te brengen, maar ook om af en toe uit haar buurt te trekken. "Dan kan ik eindelijk wat meer van de stad zien."