Nederland pompt miljarden in Marokko voor nieuwe ’groene goudmijn’

Marokko geldt als een toekomstige hoofdleverancier van groene waterstof voor Europa. De markt voor de verwerking na de initiële waterstofproductie ligt in het land echter nog grotendeels open.

Lees ook : Marokko en Nederland werken samen aan groene waterstof

De Nederlandse sector kan deze situatie benutten door deel te nemen aan de lokale fabricage van synthetische brandstoffen. Vervolgens kunnen zij de import en de distributie richting Nederland organiseren.

Het rapport ’Making e-SAF land’ wijst concrete mogelijkheden aan. "De auteurs stellen onder meer de oprichting voor van een e-methanol- of e-SAF-fabriek in Marokko met deelname van Nederlandse bedrijven", meldt bundeswirtschaftsministerium.de.

Nederlandse ondernemingen kunnen hierbij technische kennis en projectmanagement inzetten. Ook hun ervaring met het transport, de opslag en de verkoop van deze producten is een belangrijke troef voor dergelijke samenwerkingen.

E-SAF is een synthetische vliegtuigbrandstof, geproduceerd met groene waterstof en afgevangen koolstof. E-methanol fungeert als brandstof voor de scheepvaart of als een noodzakelijke tussenstap voor de productie van synthetische kerosine.

Marokko toont grote ambities rondom waterstof, maar loopt volgens het rapport achter bij de ontwikkeling van synthetische brandstoffen. Momenteel zijn er slechts twee e-SAF-projecten in Marokko openbaar gemaakt, die beide door buitenlandse groepen worden geleid.

Geen enkele Marokkaanse partij is tot nu toe gestart met grootschalige industriële productie in deze sector. Volgens het Duitse federale ministerie van Economische Zaken en Klimaat vormt dit gebrek aan lokale capaciteit precies de kans waarop Nederlandse bedrijven kunnen inspringen.

Lees ook : Nederlanders massaal aan Marokkaanse framboos

De markt kent desondanks nog uitdagingen. Voor de productie van e-SAF is een koolstofbron nodig die voldoet aan de Europese regelgeving. Marokko loopt nog achter op het gebied van koolstofafvang, al kan de cementindustrie op termijn mogelijk biogene koolstof leveren. Ook wijzen de auteurs op risico’s rondom financiering, infrastructuur en certificering voordat de brandstoffen definitief de Europese Unie in mogen.